Þeir sem aðhyllast þær kenningar að markaðir sveiflist með tiltölulega reglulegum hætti, komast fljótt að þeirri niðurstöðu uppsveifla áranna 1982 til 2000 sé lokið og hafið sé tímabil niðursveiflu sem einkennist af óstöðugleika líkt og var á árunum 1964 til 1982. Það er ekki erfitt að láta sannfærast þegar sveiflur liðins áratugar eru skoðaðar.

Hlutabréf náðu hápunkti uppsveiflunnar aldamótaárið 2000 (Dow Jones, elsta hlutabréfavísitalan, fór í 11.700 punkta) og héldu þeirri stöðu þar til hryðjuverkaárásirnar voru gerðar á Bandaríkin í nóvember 2001 en þá féllu markaðir og náðu botninum í byrjun árs 2003 (Dow Jones 7.500 punktar). Eftir það hækkuðu markaðir skarpt á nýjan leik og náðu öðrum hápunkti í lok árs 2008 (DJ 14.000 punktar) en þá féllu þeir aftur eins og steinn í miðri fjármálakreppunni og lentu aftur á botninn í ársbyrjun 2009, á svipuðum stað og sex árum fyrr (DJ 6.600 punktar). Þegar þessar línur eru skrifaðar hefur markaðnum enn einu sinni tekist að rétta úr kútnum og náð svipuðum hæðum og árin 2000 og 2004/5.

Sveiflusérfræðingar telja að markaðir hafi náð enn einum hápunkti og geti haldið þeim styrk fram í apríl eða maí á þessu ári eða í besta falli fram í byrjun sumars ef öll trix verði reynd til þess að halda hlutabréfunum uppi. Eftir það muni markaðurinn hrynja aftur og falla hratt á botninn eða jafnvel enn dýpra fyrir lok árs 2010.

Við getum huggað okkur við það að sveiflukenningarnar eru engin sérstök vísindi, en það er heldur ekki margt sem kalla má því nafni í fjármálafræðunum. En grunur um aðra niðursveiflu er samt ekki eitthvert svartsýnisraus því að ýmislegt annað en sveiflurnar styðja þá skoðun að fjármálakreppan sé ekki liðin, eitt af því er að það mikla magn peninga sem seðlabankar hafa dælt út í fjármálakerfið hefur dregist mikið saman en það er óþægilega líkt því sem gerðist þegar fjármálamarkaðir þurrkuðust upp fyrir fjármálakreppuna 2007.

Kveðja,
Ingólfur H. Ingólfsson