Sparifélagið hf. leitar fjárfesta fyrir Sparibankann
Sparibankinn gæti orðið fjórði stærsti viðskiptabankinn á fyrsta starfsári sínu, samkvæmt könnun Miðlunar frá því í desember 2010. Hvorki fleiri né færri en 16% aðspurðra ætluðu að flytja bankaviðskipti sín yfir í Sparibankann og rúm 29% voru á báðum áttum. Það er því engin vafi á að fólkið í landinu bíður eftir að Sparibankinn hefji starfsemi sína.
Sparifélagið hf. hefur unnið að leyfisumsókn fyrir viðskiptabanka og útboðslýsingu fyrir almennt hlutafjárútboð í hartnær tvö ár og er núna á lokasprettinum, en það vantar fjármagn til þess að klára verkið. Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir hefur Sparifélaginu ekki tekist að fá stóra fjárfesta að verkefninu. Hvers vegna, er erfitt að segja til um. En við virðumst ekki vera ein í þessari stöðu því ef marka má fréttir þá hefur Bjarkarsjóðnum hjá Auði Capital Fjárfestingarbanka ekki heldur tekist að fjármagna sig á síðustu þremur árum, þó státar hann hvorki meira né minna en af sjálfri stórstjörnunni Björk Guðmundsdóttur.
Það hefur alla tíð verið ljóst að styrkur Sparibankans liggur í stuðningi almennings og því gerðu áætlanir ráð fyrir að fara í almennt hlutfjárútboð í nóvember á þessu ári til þess að fjármagna stofnun bankans og tryggja honum dreifða eignaraðild. En það gæti orðið nokkur bið þar á, því miður. Sparifélaginu hf. vantar fjármagn til þess að komast í hlutafjárútboðið. Við lítum svo á að það séu þrír kostir í stöðunni. Í fyrsta lagi að fá fleiri einstaklinga eða félög til þess að fjárfesta í verkefninu. Í öðru lagi að selja Sparifélagið hf. og sjálfa hugmyndina að Sparibankanum og í þriðja lagi að draga saman seglin og bíða þar til að fjárfestingar fara aftur af stað í landinu. Við erum að vinna á öllum þessum vígstöðum og verðum meðal annars að skila af okkur húsnæðinu í Lækjargötu 2a til þess að draga úr öllum skuldbindingum félagsins á meðan óvissan varir.
Það er von okkar og trú að úr fjármögnun félagsins rætist innan tíðar og þó að verkefnið dragist um einhverjar vikur eða mánuði muni Sparibankinn opna á árinu 2012.
Kær kveðja,
Ingólfur H. Ingólfsson