Nokkrir málsmetandi fjármálasérfræðingar hafa varað við of mikilli bjartsýni á að botni fjármálakreppunnar sé náð og jafnvel talið hættu á annarri niðursveiflu. Einn þessara sérfræðinga, Dominique Strauss-Kahn, stýrir meira að segja efnahagsáætlun okkar Íslendinga. En hvað hafa menn fyrir sér í þessum spádómum, hafa markaðir ekki verið í mikilli uppsveiflu allt frá vormánuðum 2009? Jú, það er rétt, en það er engin vísbending um að kreppunni sé lokið og getur allt eins verið merki um síðasta andardráttinn.

Það er einkum tvennt sem ég horfi til við mat á endalokum kreppunnar. Í fyrsta lagi er það ástæðan fyrir uppsveiflu á síðustu mánuðum en þar eru menn nokkuð sammála um að megin skýringin sé gríðarleg innspýting á fjármagni frá seðlabönkum til bankastofnanna og  síðan spákaupmennska þeirra með peningana á fjármálamörkuðum fyrir eigin reikning. Uppsveiflan sé því tímabundin og spurningin sé fremur
hversu lengi hún muni standa og hversu djúp næsta niðursveifla (eða leiðrétting) verði fremur en hvort. Í öðru lagi þarf að skoða lengra tímabil en eitt ár til þess að skilja uppsveifluna og jafnvel að fara allt aftur til sjöunda áratugar síðustu aldar. 

Elsta hlutabréfa vísitala heims, Dow Jones, er oft notuð sem mælikvarði og viðmið fyrir greiningu á markaðinum og þegar hún er skoðuð vekur athygli að hún sveiflast upp og niður allan sjöunda og áttunda ásatuginn og fer aldrei upp fyrir ákveðin mörk, það er eins og hún rekist þar á þak og falli þá aftur niður á botn. Svona hegðaði markaðurinn sér allt til ársins 1982 að hlutabréf tóku stökk upp á við og virtust aðeins geta hækkað næstu tvo áratugina; til aldamótaársins 2000. Eftir það er sem nýtt tímabil sé að hefjast sem líkist meira ping-pong sveiflum sjöunda og áttunda áratugarins en uppsveiflu þess níunda og
tíunda. Það sem styrkir þessa skoðun er uppsveifla á hrávörumörkuðum en þeir hafa tilhneigingu til þess að sveiflast með öfugum hætti við almenna hlutabréfavísitölu. 

                
Kær kveðja,
Ingólfur H. Ingólfsson